گــفــت ای تـــازه جــوان نـوثـمـرم 

دیــده بـگــشــا و بـبـین چشم ترم 

ای گـــل ســرســبـــد بـــاغ امـــیــد 

قــد مـن از غــم داغ تـــو خـمـیـد 

خـیــز و بــابــا بــه کـنـارم بـنـشـین 

مـاتـمــت کـرده مرا زار و غمین 

ای پـسـر رفـتی و خون شد دل من 

ســیــل غــم کند ز بن حاصل من 

عـلـی ای یـوســف گــل پــیــرهــنم 

مـن چـو یـعــقــوب دچـــار مـحنم 

ای جوان چشم بره، خواهر توست 

مـنـتـظـر، عمه غـم پرور توست 

نـوجـوان اکـبـرم ای نـیـک خـصال 

ایـکـه بودی به نبی،‌شبه و جمال 

هـیـجــده ســالــه مـن خـیز ز جـای 

گــرد غــم از رخ بــابــا بـــزدای 

عـلی ای کـوکــب تــابـــان ســحـــر 

بــود کــوتــاه چــه عـمـر تو پسر 

ای دریــغـــا کــه ز بـیـداد زمـــــان 

بــاغ امـیـد دلــم گــشــتــه خزان 

شـد تـنــت پــاره ز تــیـــغ اعــــــدا 

ایــن چـه حـالـسـت فــدایـت جـانا 

نــازنـیـن پـیــکـر تـو از چه بخاک 

بــیــنـم افـتـاده و لیکن صد چاک 

داغ جــانـکـاه تـو پـرسـوخــت مرا 

فـاش گـویم که جگر سوخت مرا 

روشــنــی بـخـش بـکـاشـانــــه دل 

بــی تــو تـاریـک بــود خـانــه دل 

حـیـف و صـد حـیـف فتادی تو ز پا 

بــعــد تــو خــاک بــفـــرق دنــیـا 

تــن مـجــروح تــرا ای پــســــــرم 

نـتــوانــم کــه بــرم ســوی حـرم 

خــم شــد و چــهــره اکـبـر بـوسـید 

گــل پــر پــر شــده اش را بـوئید 

بـوســه بـر نعش پسر داد و بگفت 

با کسم نیست دگر گفت و شنفـت 

هــر زمـان لـب بـگـشایم به سخن 

گـویــم ای اکـبـر مـن اکـبـر مـن 

گــو «حـیـاتـی»‌ ز مـصیبت لب بند 

نــالــه اهــل عــزا گـشـت بـلـنـد

شاعر:محمد حیاتی

برداشتتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *