چـنـیــن نـقــل بــاشـــد ز اهـــل خـبـر 
پــس از رحـلـت دخــت خــیــرالـبـشر 
عــلـی شـیـر حـق صـهـر ختمی مآب 
چــنـیـن کـرد ســوی بــرادر خـطــاب 
بـگـفـــت ای عــقــیــل وفـــادار مــن 
بــرادر تـوئـی یــار و غـمـخـوار من 
کنون خواستگاری کن ای نیک دین 
مــرا هـمـسـری پـاکـــدل،‌ مـه جـبـین 
عـقیل این سخن از علی چون شنود 
بـه اجــرای فـرمان روان گشت زود 
ز قــوم کـلابــه زنــــی شــد عــیــان 
کــه نـیـکـو صفـت بـود و نیکو بیان 
صـفـاتـش چـو مـردان نـیکو سرشت 
بـه پـاکـی و خـوبـی چو حور بهشت 
ز لـطــف خــداونـــد جــان آفـــریـــــن 
بــپــا گـشـت بـزمـی چـو خـلد برین 
بــعـــقـــد عـــلـــی آمــد ام الـبــنـیــــن 
بــر او آفــریــن شـد ز جـان آفرین 
ز الـــطـــاف خــلاق لــــوح و قــــلـــم 
مــلاقـات خـورشـیـد و مـه شـد بهم 
ازیـــن وصـــلــت نیـک چـنـدی گذشت 
کـه مـیـلاد مـسـعــود عـبـاس گشت 
ز ام الـبـنــیــن طــفــلـــی آمــد پـــدیــد 
کـه چـشـم جهـان بـهـتـر از او ندید 
عــلـــی کـــودک خـویـش در بـرگـرفت 
تــو گـوئـی کـه از مـاه اخـتر گرفت 
بـــرخـــســـاره مـــاه او خــیـره مـانــد 
گــل بــوســه بــر چـهـره او نـشاند 
بــدســتـــش چـــو افــتـــاد او را نـگـاه 
روان کرد اشک غم از دیده، شاه 
از آن گــریــه شــد جــان مـادر غـمین 
سـبـب را بـپـرسـیــد ام الـبــنــیـن 
جــوابـــش بــفــــرمـــود شــیــر خــــدا 
تــو آگــه نـئـی از چـنـیـن مـاجرا 
کــه،‌ ایـن طـفــل،‌ شـایـسـته کاری کند 
بــدشــت بــلا جــان نـثـاری کــنـد 
هـمـیـن کــودکـــم در صــف کـــربــــلا 
بــپــای حـسـیـنـم کـنـد جــان فـدا 
شـــود پـــاســـدار قـــیـــام حـــســـیـــن 
کــه خـود را بخواند غلام حسین 
هـمــیـــن اســت سـقـای لـب تـشـنگان 
کـه در پـیش دریا دهد تشنه جان 
بـنـــامـــردمـــی خـصــم بـــی دیـــــن او 
زنــد تـیـر بــر چـشـم حق بین او 
چــو گـــردد جـــدا دســـت از پـیـکــرش 
عـمـود شـقـاوت زنـد بــر سرش 
ز پــشــت فــرس اوفــتــــد روی خــاک 
هـمیـن کـودکـم بـا تـن چـاکـچـاک 
بــنـــالــــد در آنـــدم کـــه ادرک اخــــــا 
بـرادر بـبـالـیـنــم اکــنــون بــیـــا 
حـــســـیـــن آن عــزیـــز دل فـــاطــمــه 
نــگــه تــا کـنـد جـانـب عـلـقــمه 
بـبــیـــنـــد فــتـــاده بــــدریــای خـــــون 
تــن اطـهــر او شـده لالـه گـــون 
ازیـــن غـــم قــد ســرو او خــم شــــود 
دلــش غـرق انـدوه و ماتـم شـود 
حــیــاتــی» از ایـن مـاجــرا دم مـزن 
کـه آتـش زدی بـر دل مـرد و زن 

شاعر:حیاتی

برداشتتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *